[Fanfic] มรณกรรมของนักบุญวาเลนไทน์

posted on 23 Feb 2010 18:58 by park-sung-yo

From The Original Story
The Death Of Saint Valentine
by Graffiti
http://www.sullen-riot.com/viewstory.php?sid=453
Published : 16 February 2009
Summary : Fifty-two years,and forever is ending
Categories : Future

Thanks to Graffiti,the author,who wrote this lovely story and inspired me to try to translate a fiction

Billie Joe&Mr. Mike Dirnt--The best couple ever....cheers! haha

TheDeath of Saint Valentine

มรณกรรมของนักบุญวาเลนไทน์

52ปีที่แล้ว Mike บอกกับ Billie ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเขาเชื่อคำพูดนั้นแม้มันจะดูราวกับเรื่องโกหกแต่ความเชื่อในครั้งนั้นก็ก่อให้เกิดสิ่งดีๆมากมายความรักของพวกเขานั้นมีมากพอที่จะรักกันอีกสักครั้งและแน่นอนว่าความรักนั้นจะสามารถนำพาทั้งคู่ข้ามผ่านศตวรรษไปด้วยกันได้อย่างไม่มีวันหยุดรวมถึงไม่เกรงกลัวสิ่งใดเพราะมีอีกฝ่ายคอยยึดไว้

แต่ตลอดกาลกำลังจะจบลง

การมองไปยังเตียงและร่างอันอ่อนแรงนั้นBillie รู้ดีว่ามันก็แค่การมองไปยังสามีของเขาผู้ครั้งหนึ่งเคยแข็งแรงและแสนโรแมนติคผู้เคยเติมเต็มหัวอันว่างเปล่าของเขาด้วยความคิดเรื่องการผจญภัยและเรื่องครอบครัวชายผู้เคยทำให้ห้วงความคิดของเขาว่างเปล่าด้วยจูบเพียงครั้งเดียวเหตุใดเรื่องราวที่แสนงดงามนี้ถึงจะต้องเปลี่ยนไปด้วยบางทีสิ่งที่เขาต้องทำอาจจะเป็นเพียงแค่ตื่นจากฝันร้ายนี้ก็ได้

ตลอดกาลน่ะมันจะมีอีกสักวันไม่ได้หรือไง?

Billieไล่น้ำตาออกไปและโอบอุ้มมือของสามีอย่างนุ่มนวล “นายจะต้องกินยา”เขาเตือนชายตรงหน้าอย่างอ่อนโยนและเอื้อมไปหยิบกล่องยา

“นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบยาไม่กินฉันก็ไม่ตายหรอกน่า…มาสิ ขึ้นมานอนตรงนี้” ได้ยินเสียงMike พูดอย่างยากลำบากแต่แรงกำลังใจที่ไม่เคยหมดนั้นสะท้อนออกมาทางเสียงของเขา Billieจำได้ว่าMikeนั้นครั้งหนึ่งเคยแข็งแรงกว่านี้

“ที่รัก...ฉันไปแน่ล่ะแต่นายต้องกินยาก่อน ให้ฉันช่วยนายนั่งนะ”

“ไม่ต้องช่วยหรอก”เขาพึมพำ แต่ก็ยังเอื้อมไปจับไหล่ของสามีอย่างอ่อนแรงในตอนที่ลุกขึ้นลมหายใจของเขาติดขัดในตอนที่เอนหัวพิงกับพนักพิง “ฉันไม่อยากกินยา”

“นายต้องกินมันMikey” เขาหยิบยาขึ้นมาเม็ดหนึ่ง “กินยาแล้วฉันจะจูบนาย”เสียงหัวเราะสั้นๆจากชายแก่ผู้ไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก สร้างรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของ Billieแต่เสียงหัวเราะก็ตามมาด้วยเสียงไอที่ปิดท้ายมัน “ทำใจให้สบาย...ฉันจะช่วยนายเอง”

Billieช่วยให้มืออันอ่อนแรงไม่ต้องทำงานด้วยการวางเม็ดยาลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายตามด้วยน้ำสะอาดอีกหนึ่งแก้วเขาไม่อยากจะนึกย้อนกลับไปเลยว่า 52ปีที่แล้วนั้น ยาและน้ำพวกนี้คือเค้กและไวน์ซึ่งปิดท้ายด้วยจูบที่เฉลิมฉลองคำสัญญาที่ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป แต่ในตอนนี้การเลื่อนเข้าไปใกล้ริมฝีปากของชายอีกคนซึ่งดูอ่อนแรงและหมดความน่าสนใจในบางช่วงก็ดูราวกับเป็นคำบอกลา Billie สูดหายใจเข้าเพื่อไม่ให้ร่างกายสั่นและหยุดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมานี่มันไม่ใช่วันจากลา...เขาจะปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้นไม่ได้

Mike ไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมชายตรงหน้าถึงได้หายใจติดขัดเช่นนั้นในตอนที่สามีผู้เป็นที่รักของเขาเลื่อนเข้ามาใกล้ เขามองเห็นความรู้สึกที่ Billieไม่อาจกักเก็บไว้ได้อีกต่อไป ราวกับการก่อตัวของพายุด้านนอกที่ไม่อาจหยุดได้Billie ปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว จน Mike คิดว่าบางทีเขาอาจจะคิดไปเอง...บางทีเขาคงจะลืมอะไรไปสักอย่าง“วันนี้วันอะไร” เขาถาม เขาคิดว่าเขาคงจะลืมอะไรสักอย่างไปบางทีมันอาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมสามีผู้งดงามของเขาจึงมีน้ำตาอยู่ในดวงตาสามีผู้ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหนก็ยังคงงดงามเสมอ

“14 กุมภาพันธ์,ที่รัก”เขายิ้มฝืนๆ “สุขสันต์วันวาเลนไทน์”

“โอ...”Mike เอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิดก่อนจะเอื้อมมือไปยังใบหน้าของอีกฝ่าย “ฉันขอโทษทีที่ลืมของขวัญ”

Billieวางมือทับลงไปบนมือของอีกฝ่าย “Mikey,นายคือของขวัญของฉัน”เสียงเขาสั่น มันเป็นปีแรกที่Mikeลืมของขวัญครั้งแรกของ52ปีที่อยู่ด้วยกัน Billie ไม่ควรจะคิดถึงคำๆนั้นเลยแต่ว่ามันเป็นปีสุดท้ายของ52ปีที่อยู่ด้วยกัน เขาหลับตาลงและน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาอีกครั้งMikeเคยแค่แกล้งลืมเพื่อที่จะเซอร์ไพรส์เขาเท่านั้นเมื่อความสุขเป็นเหตุผลเดียวที่ก่อให้เกิดน้ำตาขึ้นมา แต่ในตอนนี้หัวใจของ Billieกำลังตกอยู่ในความรักที่มีแต่จะลดทอนพลังของเขาและทำให้รู้สึกหมดหวังจากการเกี่ยวรั้งความหวังอันว่างเปล่าเอาไว้แต่จะให้เขาทำอย่างไรล่ะ? ในเมื่อเขาไม่รู้แม้แต่วิธีที่จะมีชีวิตต่อไปโดยปราศจากMichaelผู้เป็นที่รักของเขา

“นายกำลังเศร้า”ชายป่วยกล่าวขึ้น “ฉันไม่ชอบเลย”

Billieสั่นหัว ขอแค่สักครั้งเถอะ เขาหวัง นายจะไม่ใส่ใจมันได้ไหม? “ฉันสบายดี”

Mikeวางมือลงบนเตียงข้างๆตัวเขา“ขึ้นมาหาฉันสิ” Billieรู้สึกอ่อนแรงเหลือเกินในตอนที่เขาปีนขึ้นไปบนเตียงเพื่อที่จะไปอยู่ข้างสามีผู้ขยับไม่ได้ของเขาเขาเลื่อนเข้าใกล้ก่อนจะโอบกอดชายข้างๆด้วยสองแขนและเอนหัวพิงบริเวณหน้าอกเสียงหัวใจยังคงอยู่ที่เดิม มันผิดแผกไป แต่ก็ยังคงอยู่ที่เดิม Billie พบว่ามันยากมากที่จะฟังเสียงเหล่านั้นโดยเฉพาะจังหวะที่ขาดหายไปนั้นเข้าใกล้กับการหยุดเต้นเหลือเกินแต่จะให้เขาหนีไปไหนล่ะ?จริงๆแล้วมันนานแค่ไหนกันนะที่เขาไม่ได้เข้าใกล้สามีของเขาเลยน่ะ “นายช่างงดงามเหลือเกินนายรู้ไหม?” ประโยคเดิมที่เคยสร้างรอยยิ้มให้กับBillieแต่ในตอนนี้มันสร้างได้เพียงรอยยิ้มที่อาบไปด้วยความเจ็บปวดดวงตาคู่เดิมนั้นก็อาบไปด้วยความขมขื่น Billie เงยหน้าขึ้นเพื่อจะจูบชายตรงหน้าอีกครั้งระลอกความผิดที่ก่อตัวขึ้นในร่างกายราวกับอีกหนึ่งคำลา เขาจูบMike อีกครั้งด้วยความหวังว่าจะสงบลงได้บ้างแต่นั่นไม่ช่วยเลย ในตอนนั้นเขาทำได้เพียงปิดเปลือกตาลงอีกครั้งบนอกที่ยังคงขยับขึ้นลงของMike

“นายไม่จำเป็นต้องบอกฉันนะ...เรื่องที่เกิดขึ้นน่ะ”ชายข้างๆพูดขึ้น Billie สัมผัสได้ว่าสามีของของไม่รับรู้เรื่องใดๆเลยแต่จะให้เขาบอกเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นงั้นเหรอ? จะให้เขาบอกได้อย่างไรว่านายกำลังจะตายน่ะ?ชายคนนั้นผู้ที่เขารักมานานแสนนาน แล้วเขาทำอะไรไม่ได้เลยหรือไงนะ?...อา,มันแน่ล่ะว่าเขาทำอะไรไม่ได้เลย

“นายต้องจำไว้ว่าฉันจะอยู่ตรงนี้เพื่อนายเสมอนะ”

ประโยคสุดท้ายทำให้ชายผู้แข็งแรงกว่าต้องร้องไห้ออกมา...จะอยู่ตรงนี้เสมอตลอดกาล ตลอดไป แต่มันจะไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว

หลังจากBillieร้องไห้อย่างหนักเมื่อน้ำตาหยดสุดท้ายหมดไป Mike โอบอุ้มเขาอย่างอ่อนแรงลมหายใจของเขาติดขัดมากขึ้นเรื่อยๆในตอนที่เขาพยายามจะเข้าใจความเศร้าของBillieแต่Mikeคงจะไม่มีวันรู้ ยานั้นแข็งแรงเกินกว่าที่จะปล่อยให้เขารู้คำตอบการพักผ่อนเรียกหาเขาแล้ว ในตอนที่ดวงตาของเขาปิดลงนั้น Billie นอนลงข้างสามีผู้อ่อนแรงผู้ที่กำลังจะตายลงอย่างช้าๆเขาร้องไห้และหวังดัวยทั้งหัวใจอันอ่อนแรงของเขาเพื่ออีกสักวันหนึ่งในตลอดกาล